Helpen oversteken

Kent u het verhaal van de vrouw die naar de overkant van de straat werd geholpen, maar dat helemaal niet wilde? Aan de overkant stond het verzorgingshuis en hoewel ze iets in de war was, voelde ze zich nog prima in staat om zelfstandig te blijven wonen.

Nog verdoofd door de medicijnen ( ze was nog niet helemaal de oude) legde zich er toch bij neer en werd naar ‘de overkant van de straat’ geholpen. Daar zat ze dan. Nog steeds 86 jaar, maar geen medicijnen meer. Zelfs geen paracetamolletje, die door de verzorging dagelijks werd uitgedeeld.

Ze vertelde haar familie hoe eenzaam ze zich voelde. De familie begreep er niets van. Ze woonde toch mooi? Ze kon toch verzorging krijgen als ze dat wilde? Als ze terug wilde naar haar eigen huis, dan moest ze dat zelf maar regelen. Dat was niet tegen dovemans oren gezegd. Gelukkig had ze nog haar eigen appartement, had de huur bij het verzorgingshuis opgezegd en contact gelegd met een vrijwilligersorganisatie. Zo is het balletje gaan rollen. De rollator achter in de kofferbak, sleuteltjes in het slot en sjezen maar. En wij er – iets rustiger - achteraan met haar dierbare spulletjes. Veel heeft ze zelf geregeld, daar waar nodig een kritische uitlating omdat: het telecombedrijf zich niet aan de afspraak hield of een bedrijf die een knal rode stoel wilde leveren terwijl ze een beige had besteld. Ze belt de slager voor een kant en klaar maaltijd en kijkt uit naar het verse kropje sla. Deze dame komt er wel. Een autootje, een heerlijk appartement en vooral lekker bij de tijd.

Wij maken een diepe buiging en zeggen: “chapeau”.

terug naar:

© 2019 Zusjes Zandbergen. All Rights Reserved. Template by WebKomp.